Evrenin bu cesur keşfi sizleri zeki yıldız kümelerine götürüyor, unutulmaz bir sonsuzluk tasavvuruyla yabancı ırklar arasına karışmanıza olanak sağlıyor. Doris Lessing gibi bilimkurgu ustalarının kilit önem taşıdığını ifade ettiği bu klasik, yalnızca modern edebiyata değil aynı zamanda sosyal antropoloji ve felsefe alanına da damgasını vurmuştur.

Olaf Stapledon’ın 1937 yılında yayınlanan Son ve İlk İnsanlar eserinin ardılı olan bu kitap geleceğe dair bir başka büyüleyici ve spekülatif tarihi ortaya koyuyor. Çağdaş bir dünyalı olan anlatıcısı evrenin en uzak noktalarına seyahat ederek zekâ izlerinin peşinden koşan bir keşif ekibine katılır. Yol boyunca nautiloidlerle, hiperörümcekler ve hiperbalıklarlarla, kompozit beyinlerle, bitki benzeri yaratıklarla ve öteki tuhaf yaşam biçimleriyle karşılaşırlar. Bu büyük gezi kozmik skalada bir ölüm kalım mücadelesi zemininde yavaş yavaş baş gösteriyor.

Sanatın, bir yapma, yaratma, gerçekleştirme faaliyeti olması onun hem soyut hem de somutluğunun tek bir elde sanatçının yaratıcılığında toplanmasıdır. Soyut sanat özü itibariyle yaşamda fark edilmemiş anların dalgınlığın kırılması, açık bir duyuş ve düşünüşle yaşamın ve sanatın yaratıcı atılımına kapılmanın ve sanatçının yaratımdaki gizeminin açığa çıkmasının önemli bir aracıdır. Bir bakıma hissedişlerin duygulanımlara, duygulanımların düşüncelere doğru dönüşümünün gerçekleşmesidir.

Bu kitap Modern ve Postmodern dönemlerde soyut sanatın gelişimine, soyutun ve soyutlanmanın kelime kökeninden başlayarak felsefi düşüncenin önderliğinde, çeşitli felsefe ve sanat akımları aracılığıyla bir yol gösterme çabasıdır. Soyut sanat için bir şeyin tamamlanması onun sonlanması ve ölümüdür. İşte bu nedenle bu kitap, tamamlanmamışlığın, yaşamın, soyutluğun, felsefenin ve sanatın ürünüdür